جهان، در این شعر، از همان آغاز، از جای امنِ واقعیت بیرون کشیده می‌شود. گزاره‌ی نخست نه صرفاً خبری یا توصیفی، بلکه تعیین‌کننده‌ی افق ادراک است: «و جهان، تعبیری شاعرانه داشت». جهان نه به‌مثابه ابژه‌ای مستقل ...